Ύμνοι Χριστουγέννων Πρωτοχρονιάς και Θεοφανίων. Μια συλλογή από τους ωραιότερους και γνωστότερους ύμνους του δωδεκαημέρου.

Ο δίσκος για πρώτη φορά αποτελεί μια ηχητική παραδοσιακή πανδαισία και περιλαμβάνει τους καταπληκτικούς και υπέροχους ύμνους των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς, της εορτής του Μεγάλου Βασιλείου και των Θεοφανίων.

Στην συγκεκριμένη συλλογή περιλαμβάνονται ψάλματα που αποδίδονται από την ταπεινή, πραεία, πεντακάθαρη και γλυκιά φωνή του π. Νικόδημου Καβαρνού.

Συμμετέχει ο πρωτοψάλτης κ. Δημήτριος Βερύκιος και η χορωδία Βυζαντινής μουσικής. (Τρίτη επανέκδοση).

Μπορείτε να το αγοράσετε πατώντας εδώ.

Μπορείτε να το αγοράσετε πατώντας εδώ.

Μπορείτε να το αγοράσετε πατώντας εδώ.

Η Μαρία, αφού παντρεύτηκε στη Βηθλεέμ, γέννησε εκεί την Ελισάβετ, τη μητέρα του Ιωάννη του Βαπτιστή.

Η Άννα παντρεύτηκε τον Ιωακείμ από τη Γαλιλαία. Μετά από πολλά χρόνια ατεκνίας, απέκτησε κόρη, την Παρθένο Μαρία.

Η παράδοση αναφέρει ότι οι γονείς της την αφιέρωσαν στην υπηρεσία του Ναού της Ιερουσαλήμ, σε ηλικία τριών ετών. Αυτοί δε μετά από λίγα χρόνια πέθαναν.

Την Αγία Άννα τιμούσαν από τα αρχαία χρόνια. Το συμπεραίνουμε αυτό από διάφορους Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά και από αρχαίους εκκλησιαστικούς ύμνους, που υπάρχουν προς τιμήν της μητέρας της Θεοτόκου. Επίσης, το έτος 550 μ.Χ., ο αυτοκράτωρ Ιουστινιανός, αφιέρωσε ναό στην Κωνσταντινούπολη προς τιμήν της Αγίας Άννας.

Η αγία Άννα, επειδή πέρασε όλη σχεδόν τη ζωή της χωρίς να γεννήσει παιδί, παρεκάλει τον Δεσπότη της φύσεως μαζί με τον άντρα της Ιωακείμ να τους χαρίσει παιδί και, αν πετύχουν το ποθούμενο, να το αφιερώσουν ευθύς στον Θεό. Έτσι, ευδόκησεν ο Θεός και γέννησε παραδόξως αυτήν που προξένησε τη σωτηρία του γένους των ανθρώπων, την καταλλαγή και συμφιλίωση του Θεού με τους ανθρώπους, την αιτία της αναπλάσεως του πεσόντος Αδάμ καθώς και της εγέρσεως και θεώσεώς του, δηλαδή την υπεραγία και δέσποινα Θεοτόκο Μαρία.

Όταν η νεογεννηθείσα έγινε τριών χρόνων, την πήραν οι γονείς της και την πρόσφεραν σαν σήμερα στον ναό, καθώς το είχαν υποσχεθεί, και αφιέρωσαν την κόρη τους στον Θεό, που τους την χάρισε. Την παραδίδουν στους Ιερείς και μάλιστα στον τότε Αρχιερέα Ζαχαρία, ο οποίος την πήρε και την έβαλε στον ιερότερο χώρο του ναού, όπου εισερχόταν μόνο ο Αρχιερέας μια φορά κάθε χρόνο. Αυτό το έκανε κατά τη θέληση του Θεού, που έμελλε μετά λίγο καιρό να γεννηθεί σαν άνθρωπός απ’ αυτήν για τη διόρθωση και τη σωτηρία του κόσμου.

Εκεί λοιπόν η Παρθένος διέμεινε δώδεκα χρόνια, όπου τρεφόταν από τον Αρχάγγέλο Γαβριήλ με ουράνια τροφή, ώσπου πλησίασε ο καιρός του θείου Ευαγγελισμού και των ουρανίων και υπερφυσικών μηνυμάτων, που προμηνούσαν ότι ο Θεός ευδόκησε να σαρκωθεί απ’ αυτήν σαν φιλάνθρωπος, για να αναπλάσει τον φθαρέντα από την αμαρτία κόσμο.

Η Θεοτόκος εξήλθε από τα άγια των αγίων του ναού δεκαπέντε ετών και δόθηκε στον μνήστορα Ιωσήφ, για να είναι αυτός προστάτης της και μάρτυς της παρθενίας της και για να υπηρετήσει: στον άσπορο τόκο της, στη φυγή στην Αίγυπτο και στην επάνοδό της απ’ εκεί στη γη Ισραήλ. Αφότου ο Ιωσήφ εμνηστεύθη την Παρθένο, πέρασαν τέσσερις μήνες και τότε έγινε ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Το σε πολλούς φαινόμενον ως άτοπον να εισέλθει στα άγια των αγίων γυναίκα, έλυσε ο Ζαχαρίας με το να πει στο λαό ότι ο Θεός του γνώρισε πώς είναι θέλημα Του να μπει η Παρθένος εκεί και έτσι επείσθη ο λαός. Και αφού η Κυρία Θεοτόκος γέννησε τον Κύριο, ο Ζαχαρίας την συναρίθμησε σαν Παρθένο και μετά τον τόκο μαζί με τις άλλες παρθένες που ζούσαν σε ιδιαίτερο χώρο του ναού, γι’ αυτό και εφονεύθη, καθώς λέγει ο Μέγας Βασίλειος.

Tο πρόσωπο τής Παναγίας είναι η κορυφαία προσφορά τής ανθρωπότητος στο σχέδιο τής θείας οικονομίας, δηλαδή στην έμπρακτη φανέρωση τής φροντίδος του Θεού για τον άνθρωπο. O άνθρωπος επιλέγει το θάνατο αντί της ζωής, που του προσφέρει ο Θεός, και ο Θεός βοηθεί τον άνθρωπο να διαβεί από τη λήξη τού θανάτου στην αιωνιότητα τής αγάπης. Aυτή η σωτήρια παρεμβολή γίνεται με τη σάρκωση τού Yιού και Λόγου του Θεού, ούτως ώστε η σωτηρία να μην είναι μια αφηρημένη ή μαγική τελετουργία, αλλά μια χειροπιαστή και λογική πραγματικότητα ή δυνατότητα. Tο πρόσωπο-κλειδί, λοιπόν, στην όντως παράδοξη ιστορία τής αγάπης τού Θεού είναι η Θεοτόκος, που τίκτει την αλήθεια και τη ζωή, στο πρόσωπο τού Iησού Xριστού, και λαμβάνει την κορυφαία θέση στη γενεαλογία τού ανθρωπίνου γένους. H Παναγία είναι το πρόσωπο με τις περισσότερες επωνυμίες, που είναι τόσες πολλές, όσες και οι ποικιλόμορφες εκφράσεις τής ζωντανής παρουσίας της στην πορεία τού Γένους των Eλλήνων και όλων των Oρθοδόξων. Aπ’ όλες αυτές η πιο σημαντική, ίσως, είναι η επωνυμία Mητέρα, μια λέξη που κρύβει μέσα της κι από μόνη της μια φοβερή δυναμική. Πολλοί εντοπίζουν την ισχύ της στις λέξεις Yπέρμαχος Στρατηγός, γνωστές απ’ το Kοντάκιό της. Tούτο δεν είναι αντίφαση, διότι η ιστορική καταγραφή μαρτυρεί, πως η Yπέρμαχος Στρατηγός λειτουργεί πάντοτε ως μητρική προστασία. Tο θαύμα είναι πως η Mητέρα Θεοτόκος βίωσε η ίδια τον πόνο, που σαν ρομφαία διέσχισε και κέντρισε την καρδιά της. Έτσι η παρουσία της δεν είναι θεωρία, αλλά κατανόηση και αλληλεγγύη. Kαι δεν θα μπορούσε νά ‘ταν αλλιώς, αφού η κορύφωση τού πόνου της εγίνηκε, όταν αντίκρισε τον Άρχοντα τής ειρήνης, τον Yιό της, επάνω στον Σταυρό. Aυτή η εμπειρία είναι, που άπαξ δια παντός μας φανερώνει, ότι η αγάπη είναι θυσία, όχι των άλλων, αλλά του εαυτού μας για τους άλλους. Γι’ αυτό κι αυτόκλητα η Παναγία προστατεύει τους όπου γης αδικουμένους και κατατρεγμένους. Aυτός είναι και ο λόγος που, κατά τη γνώμη μου ευφυώς, συνδέθηκε η γιορτή τής Παναγίας με την ημέρα των Eνόπλων Δυνάμεων της πατρίδος μας. O Xριστός φέρνει την επί γης ειρήνη, σεβόμενος τις επιλογές τής ανθρώπινης ελευθερίας, και η Eκκλησία του δεν παύει να προσεύχεται και να εργάζεται για την ειρήνη τού σύμπαντος κόσμου. H πείρα φανερώνει, ωστόσο, ότι οι ανθρώπινες επιλογές, πολλές φορές υπηρετούν τη βία και το θάνατο, παρατείνοντας διηνεκώς την προδοσία σε βάρος τού Xριστού. Iδίως η πείρα τού ορθόδοξου ελληνισμού και της οικουμενικής ορθοδοξίας καταγράφει βάναυσες επιθέσεις και ηρωϊκές αντιστάσεις. Tο δένδρο τής ελευθερίας μας είναι, δυστυχώς, ποτισμένο με άφθονο αίμα. Kι ακριβώς επειδή το άδικο δεν το ευλογεί ο Θεός, όποτε μας κάλεσε το καθήκον, για του Xριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία, αντισταθήκαμε γενναία στο ποικιλόμορφο κακό με τα φρικτά του προσωπεία, όχι θυσιάζοντας αλλά θυσιαζόμενοι.

Η είσοδος της Θεοτόκου στο Ναό είναι το προοίμιο της εύνοιας του Θεού στους ανθρώπους, η προαγγελία του Χριστού και η πραγματοποίηση του σχεδίου της θείας οικονομίας για την σωτηρία του κόσμου.

 Ἡ ἑορτή τῆς κατά σάρκα Γεννήσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τή δεύτερη μεγάλη Δεσποτική ἑορτή τοῦ χρι­στιανικοῦ ἑορτολογίου. Μέχρι τά μέσα τοῦ Δ΄ αἰώνα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς συνεόρταζε τή γέννηση καί τή βάπτιση τοῦ Χρι­στοῦ ὑπό τό ὄνομα τά Ἐπιφάνεια τήν ἴδια ἡμέρα, στίς 6 Ἰανουα­ρίου. Τά Χριστούγεννα ὡς ξεχωριστή ἑορτή, ἑορταζομένη στίς 25 Δεκεμβρίου εἰσήχθη στήν Ἀνατολή ἀπό τή Δύση περί τά τέλη τοῦ Δ΄ αἰώνα.

  Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, πού πρῶτος ὁμιλεῖ γιά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, τήν ὀνομάζει «μητρόπολιν πασῶν τῶν ἑορτῶν» καί μᾶς πληροφορεῖ περί τό 386 ὅτι «οὔπω δέ­κατόν ἐστιν ἔτος, ἐξ οὗ δήλη καί γνώριμος ἡμῖν αὕτη ἡ ἡμέρα (τῆς ἑορτῆς) γε­γένηται». Μέ τή διαίρεση τῆς ἄλλοτε ἑνιαίας ἑορτῆς καί τήν καθιέρωση τῶν τριῶν ξεχωριστῶν ἑορτῶν, τῆς Γεννήσεως τήν 25η Δεκεμ­βρίου, τῆς Περιτομῆς τήν 1η καί τῆς Βαπτίσεως τήν 6η Ἰανουα­ρί­ου, διαμορφώθηκε καί τό λεγόμενο Δωδεκαήμερον, δηλαδή τό ἑόρ­τιο χρονικό διάστημα ἀπό τίς 25 Δεκεμβρίου ὥς τίς 6 Ἰανουα­ρίου. Ἔτσι διασώθηκε κατά κάποιο τρόπο ἡ ἀρχαία ἑνότητα τῶν δύο μεγά­λων ἑορτῶν τῆς Γεννήσεως καί τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου.

 Ἡ μεγάλη σημασία πού ἀπέκτησε μέ τήν πάροδο τοῦ χρό­νου στή συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ἡ νέα ἑορτή τῶν Χριστουγέν­νων καί ἡ εὐλάβεια τῶν πιστῶν καί ἰδιαίτερα τῶν μοναχῶν, ἀπο­τ­έλεσαν τίς προϋποθέσεις γιά τήν καθιέρωση καί τῆς πρό τῶν Χρι­στουγέννων νηστείας. Σ’ αὐτό ἀσφαλῶς ἐπέδρασε καί ἡ δια­μορ­φωμένη ἤδη τεσσαρακονθήμερη νηστεία τῆς Μεγάλης Τεσσα­ρα­κοστῆς πού προηγεῖτο τοῦ Πάσχα. Οἱ πρῶτες ἱστορικές μαρτυρίες, πού ἔχουμε γιά τή νηστεία πρό τῶν Χριστουγέννων, ἀνάγονται γιά τήν Ἀνατολή στόν ΣΤ΄ αἰώνα. Ἀπό τούς ἀνατολικούς συγγραφεῖς σ΄αὐτήν ἀναφέρονται ὁ Ἀναστάσιος Σιναΐτης, ὁ πατριάρχης Κων­σταντινουπόλεως Νικηφόρος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ἅγιος Θεό­δω­ρος ὁ Στουδίτης, καθώς ἐπίσης καί ὁ πατριάρχης Ἀντιοχείας Θεό­δωρος Βαλσαμών.

 Ἡ νηστεία στήν ἀρχή, καθώς φαίνεται, ἦταν μικρῆς διάρ­κειας. Ὁ Θεόδωρος Βαλσαμών, πού γράφει περί τόν ΙΒ΄ αἰώνα καί κατά συνέπεια μᾶς πληροφορεῖ γιά τά ὅσα ἴσχυαν στήν ἐπο­χή του, σαφῶς τήν ὀνομάζει «ἑπταήμερον». Ὅμως ὑπό τήν ἐπί­δρα­ση τῆς νηστείας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἐπεξετάθη καί αὐτή σέ σαράντα ἡμέρες, χωρίς ἐν τούτοις νά προσλάβει τήν αὐστηρό­τητα τῆς πρώτης.

 Πῶς θά πρέπει νά τή νηστεύουμε; Καθ’ ὅλη τή διάρκεια τοῦ σα­ρανταημέρου δέν καταλύουμε κρέας, γαλακτερά καί αὐγά. Ἀντί­θε­τα, ἐπιτρέπεται νά καταλύουμε ψάρι ὅλες τίς ἥμερες πλήν, φυσι­κά, τῆς Τετάρτης καί τῆς Παρασκευῆς ἀπό τήν ἀρχή μέχρι καί τήν 17η Δεκεμβρίου. Ψάρι καταλύουμε ἐπίσης καί κατά τήν ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, ὁποιαδήποτε ἡμέρα κι ἄν πέσει.

 Ἀπό τήν 18η μέχρι καί τήν 24η Δεκεμβρίου, παραμονή τῆς ἑορ­τῆς, ἐπιτρέπεται ἡ κατάλυση οἴνου καί ἐλαίου μόνο ἐκτός, βέβαια, τῶν ἡμερῶν Τετάρτης καί Παρασκευῆς πού θά παρεμ­βληθοῦν καί κατά τίς ὁποῖες τηροῦμε ἀνέλαιη νηστεία. Ἐπίσης μέ ξηροφαγία θά πρέπει νά νηστεύουμε τήν πρώτη ἡμέρα τῆς νη­στείας, 15ηΝοεμβρίου, καθώς καί τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς, ἐκτός βέβαια κι ἄν πέσουν Σάββατο ἤ Κυριακή.

τοῦ Σεβ. Μητρ. Νέας Σμύρνης κ. Συμεών

Ο αριθμός των Αγγέλων είναι απεριόριστος. Αποτελούν κατά την πίστη μας, εννέα συνολικά Τάγματα που φέρουν τα εξής ονόματα: Θρόνοι, Χερουβείμ, Σεραφείμ, Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίαι, Αρχαί, Αρχάγγελοι και Άγγελοι. Ο Εωσφόρος που από υπερβολική υπερηφάνεια καυχήθηκε να ανεβάσει πιο ψηλά το θρόνο του και να γίνει όμοιος με τον ύψιστο Θεό έπεσε σαν αστραπή από τον ουρανό και παρέσυρε μαζί του στην πτώση και ολόκληρο το τάγμα των Αγγέλων του. Τότε ήταν που ο αρχάγγελος Μιχαήλ σύναξε όλους τους άλλους χορούς των Αγγέλων σε ομόνοια και ενότητα και φώναξε δυνατά το «Πρόσχωμεν».

Η αγάπη σας φάνηκε εξ’ αρχής μεγαλόδωρη αν και υπερβολική, όχι μονό στα απολυτίκια αλλά και στους ιδίους τους αγίους. Πάνω από 275.000 χιλιάδες έχουν κατεβάσει στον υπολογιστή τους τα απολυτίκια των αγίων μας. Και καθημερινά εκατοντάδες ακούν και μαθαίνουν για τον Άγιο που εορτάζει. Δείγμα της αγάπης της  πίστης και της εμπιστοσύνης τους προς Εκείνους που αγωνιστήκαν πραγματικά για το λόγο του Ευαγγελίου.

Στις μέρες αυτές που τυραννιόμαστε από την παγκοσμιοποίηση και την ισοπέδωση των αξιών που προσπαθεί να συμβεί μέσα από την λεγόμενη “κρίση”, φαίνετε καθημερινά η στροφή του πιστού προς την θεό (την μόνη αλήθεια). Πράγματι οι Άγιοι μας αποτελούν και είναι το φανερό παραδείγματα του τρόπου βίωσης της πραγματικής ζωής.

Ζήστε το παράδειγμα τους. Μην λησμονείτε να μελετάτε τους βίους των, είναι οι πραγματικοί οδηγοί ζωής. Ένα σύντομο μήνυμα από τον βίο τους, βρίσκετε μέσα στο απολυτίκιο. Όπως ο αγιογράφος ιστορεί τον βίο του αγίου με χρώματα, έτσι και ο υμνογράφος εξυμνεί τα κατορθώματα τους μέσα στο απολυτίκιο. Ο καθένας έχει πλέον την δυνατότητα δωρεάν να ακούει και να κατεβάζει τα απολυτίκια. Αξιοποιήστε τα προς το συμφέρον της ψυχή σας. Αξιοποιώντας τα θα δείτε και θα αισθανθείτε την χαρά και την χάρη των αγίων. Εμείς αρκεί να ανοίξουμε την πόρτα με την θέλησή μας και η χάρη θα γέμιση την ψυχή μας.

Ευχόμαστε οι Άγιοι να μας να σας ευλογούν.

Ἔχουν εἰσαχθεῖ νέα ἀκουστικὰ ἤθη στὸ χῶρο τῆς βυζαντινῆς μουσικῆς. Ἐπιτρέπεται στὸ ἀκροατήριο ἡ προσέγγιση τοῦ ρεπερτορίου μέσα ἀπὸ δρόμους ἀνεξάρτητους ἀπὸ αὐτοὺς τῆς θρησκευτικῆς πίστεως, ἀποκαλύπτει μὲ σαφῆ τρόπο τὰ χαρακτηριστικὰ ἑνὸς πλήρους μουσικοῦ πολιτισμοῦ, μὲ ξεχωριστὸ ἦθος, φιλοσοφικὴ θέση καὶ θεωρητικὲς μουσικὲς κι αἰσθητικὲς ἀναζητήσεις.

Ἀναφερόμενοι στὶς μὴ ἀπομνημονεύσιμες, ἀτέλειωτες μελῳδίες ποὺ δὲν ξεπήδησαν ὡς ἄμεση ἔκφραση μίας ψυχικῆς διαθέσεως, μία φοῦγκα τοῦ Ι. Σ. Μπὰχ κάνοντάς μας νὰ ἀποθαυμάσουμε τὴν ὑπέρ-ὑποκειμενικὴ ὀμορφιὰ τοῦ «εἶναι», θέλει νὰ λησμονήσομε τὶς ψυχικές μας διαθέσεις, τὰ πάθη καὶ τὶς λύπες μας, τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό. Αὐτὸ ἀπηχεῖ μὲ τὴν ἴδια εὐστοχία τὸ περιεχόμενο τοῦ εἴδους τῆς βυζαντινῆς μουσικῆς ποὺ ἔχει ὡς χαρακτηριστικὸ τὴ συνάντηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου μὲ τὸν κοσμικό.

Ὁ ἦχος εἶναι ὁμοιογενὴς καὶ πειθαρχημένος, πλούσιος σὲ ἀποχρώσεις δυναμικῆς καὶ συνεχῶς παλλόμενος. Τὸ ὕφος γλυκὺ ἀλλὰ καὶ ρωμαλέο, ἦταν ἀποτέλεσμα μίας ἑρμηνείας μὲ χαρακτηριστικὴ ἔνταση, μαρτυρία τῆς σοβαρότητας μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίζει τὸ ἐνασχολούμενο σχῆμα τὴ συμβολή του στὴν ἀποκατάσταση ἑνὸς παρεξηγημένου κόσμου.

Καθημερινή

Με εκτίμηση
π. Θεόδωρος Τσαμπατζίδης
Καθηγητής μουσικής στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης
Υπεύθυνος σχεδιασμού και υλοποίησης του εργαστηρίου

Dear Sirs
We are happy to spread this call for participants in the frame of our Workshop
ICT and Special Music Education-Μusic braille code and special worksheets
12 – 18 February 2012
Music School of Thessaloniki, Greece
Workshop Reference number: 2011-1-GR1-GRU13-06449
I am sending you the application form and useful information.
Fees-travel and accommodation costs are fully supported
(Grundtvig workshops)
You can complete, sign and send the Application form until 23 Oct 2011.
The project is opened for all learners from E.U. and not only for persons with disabilities.
If you know someone that may be interested in taking part, feel free to disseminate this email among your contacts.
If you need further information, do not hesitate to contact us.

Best regards
Fr Theodor Tsampatzidis
Music teacher responsible for the Workshop
at Music School of Thessaloniki
email brailletheo@gmail.com
http://musicworkshop.blog.com/

Όταν δίνουμε ελεημοσύνη, πρέπει να προσπαθούμε και εμείς οι ίδιοι να το ξεχνούμε. Η κρυφή ελεημοσύνη είναι η καλύτερη πράξη, που έχουμε να κάνουμε. Είναι ωραίο πράγμα να αρχίσουμε την ελεημοσύνη από τη μικρή μας ηλικία. Έχουμε τόσα και τόσα παιδιά με πολλές ανάγκες. Ας κόβουμε κάτι από τον εαυτό μας και ας το προσφέρουμε σ’ αυτά τα παιδιά. Πολλά μπορούμε να κάνουμε, αν η καρδιά μας φλογίζεται από αγάπη. Και το σπουδαιότερο: να κάνουμε την ελεημοσύνη μας χωρίς να μας παίρνουν είδηση οι άλλοι άνθρωποι.

Η ελεημοσύνη είναι σπουδαίο πράγμα, εξαλείφει πλήθος αμαρτιών.
Γέρων Ιερώνυμος Αιγίνης

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΑ

Εξηλθεν ο σπείρων του σπειραι τον σπόρον αυτου. και εν τω σπείρειν αυτον ο μεν επεσεν παρα την οδόν, και κατεπατήθη και τα πετεινα του ουρανου κατέφαγεν αυτό. και ετερον κατέπεσεν επι την πέτραν, και φυεν εξηράνθη δια το μη εχειν ικμάδα.  και ετερον επεσεν εν μέσω των ακανθων, και συμφυεισαι αι ακανθαι απέπνιξαν αυτό.  και ετερον επεσεν εις την γην την αγαθήν, και φυεν εποίησεν καρπον εκατονταπλασίονα. ταυτα λέγων εφώνει, Ο εχων ωτα ακούειν ακουέτω.

ΛΟΥΚΑΣ – Κεφ.8

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

«Εξήλθε ο σπορέας για να σπείρει το σπόρο του. Και ενώ αυτός έσπερνε, ένας σπόρος έπεσε δίπλα στην οδό και καταπατήθηκε, και τον κατάφαγαν τα πετεινά του ουρανού. Και άλλος κατάπεσε πάνω στην πέτρα και, όταν φύτρωσε, ξεράθηκε, επειδή δεν είχε υγρασία.  Και άλλος έπεσε στο μέσο των αγκαθιών και, όταν τα αγκάθια φύτρωσαν μαζί του, τον απόπνιξαν.  Και άλλος έπεσε στη γη την αγαθή και, όταν φύτρωσε, έκανε καρπό εκατονταπλάσιο». Λέγοντας αυτά, φώναζε: «Όποιος έχει αυτιά για να ακούει ας ακούει».